Zaczytujesz się w Biblii i widzisz prawidłowość: księga nosi czyjeś imię, więc jest o tej osobie. Aż docierasz do Daniela, a przez cztery rozdziały opowieść krąży wokół babilońskiego króla. To kazanie zatrzymuje się przy rozdziale, w którym Nabuchodonozor sam opowiada, jak Bóg ściął drzewo jego wielkości (Dn 4). Pycha okazuje się czymś poważniejszym niż zbyt wysokie mniemanie o sobie: to branie tego, co dał Bóg, i życie tak, jakby było się za to odpowiedzialnym. Posłuchaj, jeśli chcesz sprawdzić, czy i ty nie stoisz po cichu na własnym pałacowym dachu, mówiąc: spójrz, co zbudowałem.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Co Nabuchodonozor mówi na dachu pałacu w Dn 4:30 i dlaczego te słowa pokazują, na czym polega jego problem?
- Jakie przejawy Bożego miłosierdzia widzisz w samym sądzie nad królem, na przykład w pniu pozostawionym w ziemi i w wezwaniu Daniela?
- Jak rozumiesz stwierdzenie, że pycha to odmowa uznania naszego właściwego miejsca przed Bogiem?
- W których sferach życia (kariera, rodzina, osiągnięcia, służba) łatwo ci po cichu uznać, że wszystko pochodzi od ciebie?
- Jak postawa Jezusa z Listu do Filipian 2 kontrastuje z postawą Nabuchodonozora?
- Co konkretnie możesz zrobić w tym tygodniu, żeby podnieść oczy ku niebu i oddać Bogu miejsce na tronie swojego życia?