Samochód zatankowany, dzieci gotowe, żona czeka w środku, a on wciąż szuka kluczyków. Od tego domowego obrazka Agnieszka i John Crozier przechodzą do Hymnu o miłości (1 Kor 13) i pytania, co naprawdę podajemy dalej naszym dzieciom. Z historii własnej rodziny, z nauki cierpliwości, z odwagi przepraszania i z trudnego doświadczenia najstarszego syna, wyrasta jeden wniosek: dzieci uczą się nie z tego, co mówimy, lecz z tego, kim jesteśmy. Posłuchaj i zobacz, co zostawiasz następnemu pokoleniu.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł pisze, że bez miłości mówienie językami, proroctwo, wiedza, wiara i nawet oddanie całej własności są niczym. Dlaczego, twoim zdaniem, tak mocno stawia te sprawy w Koryntian 13:1-3?
- W wersetach 8-13 Paweł mówi, że proroctwa i wiedza przeminą, a miłość nigdy nie ustaje. Co to mogło znaczyć dla kościoła w Koryncie, który cenił dary duchowe?
- Kazanie zaczyna się od obrazu gotowego samochodu, w którym czekają żona i dzieci, ale bez kluczyków nie można nigdzie pojechać. Co w twoim życiu i relacjach może działać jak taki samochód bez klucza miłości?
- Dzieci uczą się bardziej z tego, jak postępujemy, niż z tego, co mówimy, jak w historii o lwie czy o słowach taty powtórzonych w przedszkolu. Czego inni mogą się nauczyć, patrząc na twoje codzienne reakcje?
- Usłyszeliśmy, że cierpliwość to umiejętność podążania za drugą osobą w jej własnym tempie, a miłość nie jest transakcją i nie dba przede wszystkim o własną reputację. Które z tych ujęć najbardziej cię porusza i dlaczego?
- Historia Dawida pokazuje, że marzenia mogą przepaść, ale miłość Boga i bliskich pozostaje platformą, by iść dalej. Komu w tym tygodniu możesz okazać taką miłość, na przykład przez przeprosiny lub cierpliwość?
