Dzień ślubu, narodziny dziecka, chrzest, każdy z nas ma swój „bardzo ważny dzień”, po którym przyszła szara codzienność, a dawna radość wyblakła. Właśnie do takich ludzi pisze sędziwy Jan, ostatni żyjący naoczny świadek Jezusa, przypominając, czym jest prawdziwe życie objawione w Chrystusie (1 J 1). Kazanie pokazuje, że więź z Bogiem nie opiera się na naszej doskonałości, lecz na szczerym wyznaniu grzechów i oczyszczającej mocy krwi Jezusa. Posłuchaj i wróć do tego, co pierwsze i najważniejsze.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jan zaczyna list od tego, co słyszał, widział i czego dotykał (1 Jana 1:1-4). Dlaczego to świadectwo naocznego świadka było tak ważne dla wspólnot pod koniec pierwszego wieku, gdy pojawiały się fałszywe nauki o Jezusie?
- Co według 1 Jana 1:5-10 oznacza, że Bóg jest światłem i nie ma w Nim żadnej ciemności, i co z tego wynika dla naszej więzi z Nim?
- Kazanie mówi, że wspólnota chrześcijańska nie opiera się na zainteresowaniach, poglądach czy chęci czynienia dobra, ale na relacji z Ojcem i Synem. Jak to zmienia twoje patrzenie na ludzi w kościele?
- W historii o księciu na galerze uwolniony zostaje tylko ten, który przyznał się do winy. Co sprawia, że tak trudno nam przyznać się do grzechu zamiast szukać usprawiedliwień?
- Jan pisze, że narodzony z Boga nie trwa w grzechu, a jednocześnie mówi o Jezusie jako naszym Orędowniku (1 Jana 2:1-2). Jak rozumiesz różnicę między upadkiem a trwaniem w grzechu?
- Gdy codzienność gasi twój pierwszy zapał wiary, co konkretnie możesz zrobić w tym tygodniu, by wrócić do początku i jak niczym porysowane lusterko odbijać światło Chrystusa wokół siebie?
