Rzymski setnik, zaprawiony w boju dowódca decydujący o życiu i śmierci, uruchamia wszystkie swoje wpływy, nie dla siebie, lecz dla umierającego sługi, z którym nikt się nie liczył. Od tej sceny zaczyna się rozważanie dwóch cudów Jezusa z Ewangelii Łukasza (Łk 7): uzdrowienia na odległość, wyproszonego niezwykłą wiarą poganina, i wskrzeszenia syna wdowy z Nain, o które nikt nawet nie prosił. Kaznodzieja szczerze przyznaje, że historie o cudach potrafią też onieśmielać, i pokazuje, że cuda nigdy nie były normą, lecz znakami nadchodzącego Bożego Królestwa. Posłuchaj, czym różni się wiara w cuda od wiary w Tego, który je czyni.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Setnik najpierw posyła do Jezusa starszyznę żydowską, a potem przyjaciół ze słowami "nie jestem godzien". Co te decyzje mówią o nim i o tym, jak postrzegał siebie wobec Jezusa (Łukasza 7:2-10)?
- W Nain wdowa o nic nie prosi, a Jezus lituje się nad nią, dotyka mar i wskrzesza jej jedynego syna. Co ta scena mówi o sercu Jezusa i o granicach, które był gotów przekroczyć?
- Jezus chwali setnika za wiarę, która nie potrzebuje dotyku, wystarczy jej samo słowo. Czego uczy cię ta wiara i historia Roberta o przemieniającej mocy Bożego słowa?
- Kazanie mówi, że cuda nie były normą, lecz znakiem Bożego królestwa i zapowiedzią, że Bóg kiedyś wszystko naprawi. Jak ta myśl pomaga ci modlić się dalej, gdy odpowiedź nie przychodzi tak, jak oczekujesz?
- Paweł o nic nie prosił, a Jezus odpowiedział na jego niewypowiedziane potrzeby, między innymi przez świadectwa innych mężczyzn. Komu w tym tygodniu możesz z odwagą opowiedzieć, co Bóg zrobił w twoim życiu?
- Zwykle otaczamy się ludźmi podobnymi do nas. Do kogo zupełnie innego od ciebie możesz wyjść w tym tygodniu, przekraczając własne uprzedzenia albo lęki?
