Trzej żołnierze w opuszczonej stodole: jeden płacze, drugi wpada w histerię, trzeci w milczeniu ściska pustą butelkę. Ta scena otwiera rozważanie o człowieku sparaliżowanym od urodzenia, który przy Bramie Pięknej prosił Piotra i Jana o kilka monet, a usłyszał: nie mam srebra ani złota, lecz daję ci to, co mam (Dz 3). Kazanie pyta, co właściwie mamy do zaoferowania światu, gdy sami czujemy się wyczerpani, i pokazuje różnicę między wiarą w Jezusa a zaufaniem Jezusowi. Posłuchaj i zobacz, czy nie prosisz Boga o drobne tam, gdzie on chce dać pełnię.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Człowiek przy bramie Pięknej prosił Piotra i Jana o jałmużnę. Czego się spodziewał, a co ostatecznie otrzymał, i co to mówi o jego prawdziwej potrzebie?
- Gdy tłum zbiegł się do portyku Salomona, Piotr od razu odciął się od chwały dla siebie. Dlaczego tak mocno podkreślił, że to imię żywego Jezusa uzdrowiło tego człowieka?
- Kazanie mówi, że ludzie oczekują od chrześcijan srebra i złota: pieniędzy, rad, pomocy. Jak rozumiesz myśl, że największym darem, jaki możemy dać, jest spotkanie z żywym Jezusem?
- Jaka jest według ciebie różnica między wierzyć w Jezusa a wierzyć Jezusowi i w której dziedzinie życia najtrudniej ci ufać temu, co On mówi?
- Piotrek Stępniak pamiętał przez lata trzy słowa usłyszane w więzieniu: Jezus cię kocha. Co w tej historii najbardziej cię porusza i czego uczy o świadectwie?
- Gdzie w tym tygodniu, jak telefon z czerwoną ikonką baterii, szukasz szybkich doładowań zamiast prawdziwego źródła i komu możesz zatrzymać się, spojrzeć w oczy i opowiedzieć o Jezusie?
