Czy modląc się od miesięcy bez odpowiedzi, masz czasem wrażenie, że twój głos w ogóle się u Boga nie liczy? To kazanie pochyla się nad przypowieścią Jezusa o natrętnej wdowie i niesprawiedliwym sędzim (Łk 18), dziwnie smutną historią, którą Jezus opowiedział po to, byśmy zawsze się modlili i nie ulegali zniechęceniu. Okazuje się, że jej sedno tkwi w kontraście: my nie jesteśmy bezimienną wdową, a Bóg nie jest obojętnym sędzią. Posłuchaj, jak czekać na Boga, gdy czekanie się dłuży.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Łukasza 18:1-8 wdowa przychodzi do sędziego sama, bez ojca, męża czy krewnego, który by ją reprezentował. Co to mówi o jej sytuacji i dlaczego pierwsi słuchacze mogli uznać tę historię za smutną?
- Sędzia nie boi się Boga i nie liczy się z ludźmi, choć prawo zobowiązywało sędziów do troski o wdowy i sieroty. Dlaczego, twoim zdaniem, Jezus wybrał tak niesprawiedliwą postać, by zachęcić do modlitwy?
- Kazanie podkreśla, że my nie jesteśmy jak ta bezimienna wdowa, a Bóg nie jest jak ten sędzia, bo jesteśmy Jego wybranymi. Jak ta prawda zmienia sposób, w jaki myślisz o swoich modlitwach?
- Kiedy masz poczucie, że twój głos nie liczy się u Boga i musisz dobijać się do zamkniętych drzwi? Co wtedy pomaga ci nie ustawać w modlitwie?
- Jezus kończy pytaniem, czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie. Jakie pokusy, by przestać czekać na Jezusa, dostrzegasz w swoim życiu?
- Mówca przyznaje, że często „nam się spieszy, a Bogu nie”. W jakiej konkretnej sprawie chcesz w tym tygodniu cierpliwie się modlić i czekać wiernie, zamiast się zniechęcać?
