Czy Bóg naprawdę nie lubi bogatych, a kocha tylko biednych? Przypowieść o bogaczu i Łazarzu (Łk 16) od wieków budzi to pytanie, i właśnie z nią mierzy się to kazanie, pokazując, że jej sednem nie jest stan konta, lecz stan serca: to, w czym zakotwiczasz swoją tożsamość i co uważasz za swoje największe dobro. Poruszająca historia ojca Damiana, który zamieszkał wśród trędowatych na Molokai, pokazuje, co dzieje się, gdy Bóg staje się czyimś prawdziwym skarbem. Posłuchaj i odpowiedz sobie na dwa najważniejsze pytania: kim jesteś i co jest twoim największym dobrem?
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Łukasza 16:19-31 bogacz nie ma imienia, a żebrak nazywa się Łazarz, co znaczy "Bóg pomaga". Co ta różnica mówi o tożsamości i największym dobru każdego z nich?
- Pierwsi słuchacze Jezusa widzieli w bogactwie znak Bożego błogosławieństwa, a Łazarza uważali za nieczystego. Co w zakończeniu tej przypowieści musiało ich najbardziej zaskoczyć?
- Abraham odpowiada, że bracia bogacza mają Mojżesza i proroków. Dlaczego według kazania Boże słowo wystarcza i nawet ktoś powracający z umarłych nie przekona tych, którzy go nie słuchają?
- Kazanie stawia pytanie: kim jesteś i co jest twoim największym dobrem? Jak na nie odpowiadasz i co poza rolą w rodzinie, pracą czy tytułem naprawdę określa twoją tożsamość?
- Bogacz nigdy nie wstał od stołu, by przejść kilkanaście kroków do swojej bramy. Kto jest dziś takim Łazarzem u twojej bramy, kogo łatwo ci nie zauważyć?
- Mieszkańcy wyspy poprosili o prawą rękę ojca Damiana, bo to nią ich dotykał. Jak w tym tygodniu możesz użyć tego, co masz, dla dobra konkretnej osoby?
