Ile razy w ciszy własnego serca pojawiła się u ciebie myśl: jak to dobrze, że nie jestem tobą? To kazanie pokazuje, że porównywanie się z innymi zawsze kończy się tak samo, albo kogoś poniżamy, albo siebie wywyższamy. Przypowieść o faryzeuszu i celniku (Łk 18) odsłania, że można modlić się do Boga, oddając cześć samemu sobie, i wrócić do domu w gorszym stanie niż przed modlitwą. Posłuchaj i sprawdź, w którą stronę dziś patrzysz, na innych czy na Boga.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jezus kieruje przypowieść z Łukasza 18:9-14 do tych, którzy swoją sprawiedliwość opierali na własnych dokonaniach, a innych mieli za nic. Jak pierwsi słuchacze mogli odebrać zestawienie szanowanego faryzeusza z celnikiem, który współpracował z Rzymianami?
- Faryzeusz mówi w modlitwie prawdę: pości dwa razy w tygodniu i oddaje dziesięcinę ze wszystkiego. Co w takim razie jest nie tak z jego modlitwą i dlaczego to celnik wraca do domu usprawiedliwiony?
- Kazanie mówi, że porównywanie się z innymi prędzej czy później prowadzi do poniżania kogoś albo wywyższania siebie. W jakich sytuacjach łapiesz się na myśli „jak to dobrze, że nie jestem tobą” albo „szkoda, że nie jestem taki jak ty”?
- Faryzeusz porównuje się z ludźmi, a celnik ze świętym Bogiem. Jak zmienia się twoje spojrzenie na siebie i innych, gdy stajesz przed Bogiem, a nie obok drugiego człowieka?
- Mówca ostrzega, że można być dumnym nawet z własnej pokory, jak nauczyciel szkółki niedzielnej, który dziękował Bogu, że nie jest jak faryzeusz. Jak rozpoznać tę subtelną pychę w sobie?
- Kogo w tym tygodniu łatwo ci ocenić z góry, i co konkretnie możesz zrobić, żeby zamiast porównywać się z tą osobą, prosić Boga o miłosierdzie dla siebie i dla niej?
