W świecie, w którym każdy ma swoją prawdę, a niepokój wciska się w życie z każdej strony, czy jest coś, na czym można naprawdę się oprzeć? To wielkanocne kazanie wraca do wieczoru, gdy Jezus mówi zaniepokojonym uczniom: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem” (J 14). Usłyszymy w nim także osobistą historię kaznodziei, który szukał Boga w religiach Wschodu, aż jedno zdanie z Ewangelii postawiło go przed decyzją nie do ominięcia. Posłuchaj i przekonaj się, dlaczego w świecie wielu dróg warto zaufać tej jednej.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Ewangelii Jana 14:1-7 Jezus mówi uczniom, że odchodzi, tuż po zapowiedzi zaparcia się Piotra. Co mogło ich wtedy najbardziej niepokoić i jak słowa „wierzcie w Boga i we mnie wierzcie” odpowiadają na ten lęk?
- Co według kazania oznacza, że Jezus idzie „przygotować miejsce” u Ojca, i jak jego krzyż oraz zmartwychwstanie zmieniają twoje rozumienie nieba jako obecności samego Boga?
- Tomasz odważnie przyznaje, że uczniowie nie wiedzą, dokąd idzie Jezus. Jaką wartość ma dla ciebie zadawanie Bogu szczerych pytań i przyznawanie się do wątpliwości?
- Mówca porównał prawdę do słońca, grawitacji i igły kompasu, które nie zależą od naszej opinii. Co zmienia w twoim myśleniu to, że Jezus nie tylko zna prawdę, ale sam jest prawdą?
- Pierwsi chrześcijanie nazywani byli wyznawcami drogi, a Bonhoeffer mówił: „Tylko posłuszny wierzy”. W której dziedzinie życia trudno ci iść drogą Jezusa, gdy wszystko wokół mówi inaczej?
- Kazanie zaczęło się od niepokoju wywoływanego porannym sprawdzaniem wiadomości i osobistymi lękami. Jaki konkretny krok możesz zrobić w tym tygodniu, aby zaczynać dzień od zaufania Jezusowi zamiast od chaosu informacji?
