Czy łapiesz się na myśli, że to, co najlepsze, jest już dawno za tobą, w małżeństwie, w pracy, w kościele? To kazanie wraca do słów, które Bóg skierował przez proroka Izajasza do wygnańców w Babilonie: „nie wspominajcie dawnych spraw… oto czynię rzecz nową” (Iz 43). Pokazuje, że przeszłość, i ta chwalebna, i ta bolesna, jest dobrym nauczycielem, ale fatalnym miejscem zamieszkania, bo nawet po pandemicznym wstrząsie Bóg czyni wokół nas nowe rzeczy, które już kiełkują. Posłuchaj i rozejrzyj się: co nowego Bóg chce uczynić w twoim życiu?
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Izajasza 43:18 Bóg mówi ludowi w babilońskiej niewoli: "Nie wspominajcie dawnych spraw". Dlaczego te słowa mogły brzmieć dziwnie dla ludzi, którzy mieli wielką przeszłość i często zapominali o Bożych dziełach?
- Bóg przypomina Izraelowi, że go wykupił, że są cenni w Jego oczach i że zapowiada coś większego niż powrót z niewoli. Co według kazania było tym "nowym", które już kiełkowało?
- Kazanie wskazuje dwa błędy patrzenia w przeszłość: dawne sukcesy dające fałszywe poczucie wielkości i dawne porażki, które paraliżują. Który z nich jest ci bliższy i jak się u ciebie przejawia?
- Jaka jest różnica między wspominaniem przeszłości z wdzięcznością, wyciąganiem z niej wniosków a zamieszkaniem w niej na stałe? Jak rozpoznajesz, że ktoś utknął w przeszłości?
- Pandemia odebrała nam wiele rzeczy, ale według mówcy była też okazją do sprawdzenia, na czym opieramy wiarę. Co ten czas pokazał ci o twojej relacji z Bogiem i ze wspólnotą?
- Mówca zauważa, że często mówimy "poślij jego albo ją, tylko nie mnie". Gdzie w tym tygodniu możesz rozejrzeć się za tym, co Bóg robi nowego, i zrobić konkretny krok, na przykład zadzwonić do kogoś lub zaprosić znajomego?
