Kohelet kończy księgę wierszem o starości, w którym trzeba rozszyfrować każdy obraz: drżący strażnicy domu to dłonie, pochyleni mocarze to plecy, przyćmione okna to gasnący wzrok, a kwitnący na biało migdałowiec to siwiejąca głowa (Koh 12). Jeśli młodość polega na działaniu, starość polega na patrzeniu, i właśnie dlatego tak bardzo się jej boimy. Ten rozdział przewraca jednak miarę, bo o wartości życia nie decyduje to, ile zdążysz zrobić, ale to, jak bardzo jesteś kochany. Posłuchaj, jeśli twoja wartość w twoich własnych oczach wciąż zależy od tego, co udało ci się dziś odhaczyć.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Kaznodzieja w Koheleta 12:2-7 opisuje starość serią obrazów: drżący stróże domu, przyciemnione okna, zamknięte drzwi, kwitnący migdałowiec. Które z tych obrazów najbardziej do ciebie przemawiają i co mówią o przemijaniu życia?
- W Koheleta 11:9 autor zachęca młodych do radości, a zarazem przypomina, że Bóg przyprowadzi ich na sąd. Jak mówca rozumie to połączenie i dlaczego nazywa świadomość Bożego sądu łaską, a nie powodem do strachu?
- Mówca twierdzi, że młodość często napędza lęk przed tym, że czegoś się w życiu nie doświadczy lub nie osiągnie. W jaki sposób ten lęk wpływa na twoje decyzje, relacje i poczucie winy?
- Obraz nauki jazdy samochodem pokazuje, że najpierw trzeba poznać zasady, a dopiero potem jechać. Jak jako wspólnota, rodzice czy dziadkowie możemy uczyć młodych odróżniać dobro od zła, zanim wyruszą w świat?
- Kazanie mówi, że wartość naszego życia nie zależy od tego, ile robimy, ale od tego, jak bardzo jesteśmy kochani przez Boga w Jezusie. W jakich obszarach życia najtrudniej ci w to uwierzyć i dlaczego?
- Pamiętaj o swoim Stwórcy i bój się Boga, przestrzegając Jego przykazań: tak kończy się Księga Kaznodziei. Jaki jeden konkretny krok w tym tygodniu pomoże ci żyć z tą świadomością, niezależnie od twojego wieku?
