Zmęczony piekarz z pierwszego wieku wraca przez miejski rynek i słyszy o statku, który zaginął gdzieś na morzu, a chwilę później widzi dawnego przyjaciela wychodzącego z pogańskiej świątyni. Te dwa obrazy zlewają się w jeden: podróż bywa niebezpieczna, także ta przez życie z Chrystusem. Kazanie otwiera trudny fragment Listu do Hebrajczyków 5 i 6 i pokazuje dwa migające znaki ostrzegawcze na drodze do dojrzałości: stagnację i rezygnację. Posłuchaj, jeśli chcesz wiedzieć, co naprawdę leczy duchowy bezruch.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Autor Listu do Hebrajczyków 5:11-14 zarzuca adresatom, że powinni już być nauczycielami, a wciąż potrzebują mleka. Co według tego tekstu odróżnia niemowlę w wierze od osoby dojrzałej?
- Jak rozumiesz ostrzeżenie z Hebrajczyków 6:4-8 w świetle tego, co kazanie mówi o synu marnotrawnym i o Piotrze, który zaparł się Jezusa i otrzymał przebaczenie?
- Kazanie opisuje wieczne dzieci w kościele, które mówią: nikt do mnie nie dzwoni, kazanie mnie nie nakarmiło. W jakich sytuacjach zauważasz u siebie takie skupienie na sobie?
- Mówca twierdzi, że jedynym lekarstwem na stagnację jest świadoma decyzja, by zrobić krok do przodu, jak kobieta, która zaczęła jeździć do Łodzi jako wolontariuszka. Jaki taki krok mógłby być następny dla ciebie?
- Autor listu motywuje adresatów nie strachem przed utratą zbawienia, ale nadzieją, i widzi w nich dowód życia: miłość i służbę świętym. Dlaczego nadzieja pomaga iść naprzód skuteczniej niż strach?
- Komu w tym tygodniu możesz posłużyć albo za kogo wziąć odpowiedzialność, zamiast czekać, aż ktoś zatroszczy się o ciebie?
