Jedno zdanie, „Litwo, ojczyzno moja” albo „w dziurze w ziemi mieszkał sobie hobbit”, i przed oczami staje cała książka. Od takich wielkich początków kaznodzieja prowadzi nas do początku najodważniejszego ze wszystkich: prologu Ewangelii Jana (J 1), gdzie Słowo jest przed stworzeniem, a światłość świeci w ciemności i ciemność jej nie przemogła. To rozważanie za jednym zamachem przechodzi przez stworzenie, odrzucenie Syna i łaskę, która w Jezusie przestaje być ideą i dostaje twarz. Posłuchaj i zobacz, dlaczego dla starego Jana ta jedna historia znaczyła absolutnie wszystko.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jan zaczyna swoją Ewangelię słowami "Na początku było Słowo", nawiązując do pierwszych słów Księgi Rodzaju. Co według kazania mówi nam ten nowy początek o tym, kim jest Jezus?
- Mówca wyjaśnił, że dla Greków "logos" oznaczał Bożą myśl, która trzyma stworzenie razem, a dla Żydów słowo było tym, przez co Bóg działa. Co nowego wnosi Jan, gdy mówi, że Słowo jest osobą i jest Bogiem?
- Skoro Bóg od zawsze żyje w relacji ze Słowem, a my jesteśmy stworzeni przez relację i do relacji z Nim, jak to zmienia twoje spojrzenie na własne życie i jego sens?
- Świat nie rozpoznał Jezusa, tak jak mówca nie rozpoznał od razu własnej żony w sklepie. W jakich sytuacjach łatwo ci przeoczyć obecność Jezusa w codzienności?
- "W Jezusie łaska ma imię, a prawda ma twarz." Co dla ciebie znaczy, że łaska i prawda to nie abstrakcyjne idee, ale osoba, która daje nam samego siebie?
- Stary Jan mówi o Jezusie: "Dla mnie jest wszystkim". Jak w tym tygodniu, przygotowując się do świąt, możesz dać Jezusowi więcej miejsca i pozwolić Jego światłu rozjaśnić konkretną ciemną sprawę w twoim życiu?
