Bohater pewnej komedii modli się wyłącznie do „dzieciątka Jezus”, bo taki Jezus wydaje się bezpieczny i wygodny. Od tej sceny zaczyna się rozważanie prologu Ewangelii Jana (J 1), hymnu o Słowie, które było na początku, przez które wszystko powstało i które rozbiło swój namiot pośród nas. Kazanie pyta, czyje narodziny właściwie świętujemy i dlaczego oswojony obraz szopki nie mieści tego, co napisał Jan. Posłuchaj, zanim po raz kolejny spojrzysz na betlejemską stajenkę.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jan zaczyna swoją Ewangelię słowami "Na początku", nawiązując do Księgi Rodzaju. Co według Jana 1:1-3 mówi o Słowie, czego nie dowiadujemy się z samego opisu stworzenia?
- Jan pisze, że Słowo "zamieszkało wśród nas", dosłownie "rozbiło namiot". Co ten obraz namiotu spotkania z czasów wędrówki po pustyni mógł znaczyć dla pierwszych czytelników i co mówi o Jezusie?
- Mówca zestawia wygodny obraz "dzieciątka Jezus" w szopce z tym, co pisze Jan. Dlaczego łatwiej nam trzymać się oswojonego obrazu małego Jezuska i co tracimy, gdy na nim poprzestajemy?
- Jan zauważa, że "swoi go nie przyjęli", a dziećmi Bożymi stali się ci, którzy uwierzyli, bez względu na pochodzenie. Co to mówi o tym, kogo Bóg zaprasza do swojej rodziny i jak to dotyczy ciebie?
- "Boga nikt nigdy nie widział", ale Jezus Go objawił. Które cechy Boga, o których mówi kazanie, Jego wielkość, mądrość, łaskę i prawdę, najbardziej poruszają cię, gdy patrzysz na Jezusa?
- W tym tygodniu, wśród zakupów, sprzątania i przygotowań, jak możesz znaleźć chwilę, by spojrzeć na szopkę oczami Jana i zobaczyć w dziecku Stwórcę, który przyszedł z miłości?
