W okopach pierwszej wojny światowej młody sanitariusz zapisał w liście zdanie o zaufaniu powolnemu działaniu Boga, i od niego zaczyna się to szczególne nabożeństwo wdzięczności. Zamiast kazania słuchamy tu historii: obozów i wyjazdów misyjnych, ukraińskiego pastora, który uciekł przed wojną, świetlicy, w której chłopiec nauczył się czytać dopiero w piątej klasie. Wszystko to ilustruje wezwanie psalmisty, zatrzymajcie się i poznajcie, że Ja jestem Bóg (Ps 46), bo w Bożym królestwie najważniejsza praca dzieje się powoli i niepostrzeżenie. Posłuchaj i daj sobie chwilę, by zobaczyć, co Bóg po cichu zrobił w tobie przez ostatnie lata.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jezus mówił o Królestwie Bożym przez obrazy ziarna, które rośnie, choć nikt nie wie jak, owcy, której trzeba szukać, i małego ziarna gorczycy. Co te obrazy mówią o tempie i sposobie Bożego działania?
- Paweł pisze: "Ja zasadziłem, Apollos podlewał, a wzrost dał Bóg". Jak te słowa zmieniają spojrzenie na własną służbę i na jej efekty?
- Psalmista wzywa: "Zatrzymajcie się i poznajcie, że ja jestem Bogiem". Dlaczego według kazania brak zatrzymania prowadzi do przemęczenia i gonienia za tym, co dla Królestwa mało ważne?
- Leonid mówi, że Boga najlepiej widać w najciemniejszych czasach, a błogosławieństwa mają konkretne twarze. Czyje twarze przychodzą ci na myśl, gdy patrzysz na trudny okres swojego życia?
- Chłopiec, który w piątej klasie nie umiał czytać, chce dziś studiować pedagogikę, a Ilona wróciła do szkoły, z której kiedyś zabrała ją policja. Gdzie dostrzegasz w sobie zmianę, której nie widać z roku na rok?
- W jaki konkretny sposób możesz w tym tygodniu zatrzymać się, aby podziękować Bogu za Jego powolne działanie, i komu chcesz osobiście podziękować za to, że był obok?
