Osiemnastolatek odkrywa w sobie pasję do głoszenia Ewangelii i natychmiast trafia na problem: prawie każdy jego kłopot ma u źródła jakiegoś człowieka, a ludzi zwyczajnie nie znosi. Modli się więc: jeśli mam to robić, naucz mnie kochać. Od tej modlitwy prowadzi droga do listu do Tesaloniczan (1 Tes 1), gdzie widać, w czym wierny duszpasterz znajduje największą radość. Paweł pisze w trzech osobach, bo Jezus powierzył orędzie wspólnocie, a nie jednemu mówcy, i gdy musi uciekać z Tesaloniki przed czasem, wysyła Tymoteusza i dowiaduje się, że młody kościół stoi. Posłuchaj, jeśli nosisz w sobie zapał do czegoś, do czego brakuje ci serca.
Kiedy radość wieczności się rozbija
Wieczność? - Teraz!
Żyjąc w teraźniejszości czasem łatwo jest zapomnieć o wieczności i żyć tak jakby to, co jest tu i teraz było wszystkim, czego możemy się spodziewać. Jednak Apostoł Paweł, w swoim 1 Liście do Tesaloniczan, choć pisze o bardzo codziennych sprawach, to nieustannie przypomina swoim adresatom o wieczności i każdy rozdział tego listu kończy odniesieniem do powtórnego przyjścia Jezusa. Robi tak dlatego, że choć żyjemy w teraźniejszości i zmagamy się z tu i teraz, to możemy się uczyć patrzeć na swoje życie, codzienne zmagania i wybory codzienność z perspektywy wieczności, a to wszystko zmienia.
Zobacz całą serię
11 kazań
