Czy da się dziś wychować dziecko tak, żeby nie straciło serca, ani do rodziców, ani do Boga? Kazanie zatrzymuje się nad dwoma krótkimi zdaniami apostoła Pawła o dzieciach i rodzicach (Kol 3, szerzej Ef 6) i pokazuje, że sednem rodzicielstwa nie jest dobrobyt ani wszechstronny rozwój, lecz przekazanie dziecku właściwego obrazu Boga i zaproszenie go do relacji z Nim. Jest tu miejsce na mądre granice, na rodzicielskie „przepraszam” i na szczerą rozmowę o tym, dlaczego posłuszeństwo bywa pierwszym krokiem wiary. Posłuchaj, bez taniego poradnictwa, za to z pytaniem, które warto zadać samemu sobie.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł w Kolosan 3:20-21 zwraca się zarówno do dzieci, jak i do ojców. Co mogło być rewolucyjne w tych słowach dla ludzi żyjących w kulturze, w której dziecko nie miało nic do powiedzenia?
- Co według ciebie oznacza zakaz wywoływania w dzieciach rozżalenia, czyli w dosłownym tłumaczeniu prowokowania ich, aby nie straciły serca, i jak może to wyglądać w praktyce?
- Mówca twierdzi, że sednem rodzicielstwa jest przekazanie dzieciom właściwego obrazu Boga i zaproszenie ich do relacji z Nim, a nie ich szczęście czy sukces. Co w tej myśli cię porusza, a co budzi opór?
- Historia z kartką, na której zamiast ojca pojawił się znak zapytania, pokazuje, jak doświadczenia z rodzicami kształtują obraz Boga. Jak twój dom wpłynął na to, jak dziś widzisz Boga?
- Kazanie łączy dwie rzeczy: gotowość rodzica do przepraszania dziecka oraz mądre stawianie granic, jak zrobiła mama Ala Pacino. Dlaczego jedno i drugie jest potrzebne, by pokazać dziecku prawdziwego Boga?
- Posłuszeństwo rodzicom zostało nazwane pierwszym krokiem wiary, a Bonhoeffer mówił: tylko posłuszny wierzy. W jakiej konkretnej relacji lub sytuacji w tym tygodniu chcesz uczyć się posłuszeństwa, przebaczenia albo mądrego stawiania granic?
