Kilkuletni chłopiec przegrywa loterię fantową na rodzinnym festynie, a gdy ojciec tłumaczy mu, że po prostu nie miał szczęścia, pyta przez łzy: ale co to jest to szczęście? Kazanie zestawia odpowiedzi filozofów i całych kultur, od amerykańskiego snu po skandynawski dobrobyt, z definicją z Psalmu 128: szczęśliwy jest ten, kto żyje w bojaźni Pana. Obrazy winnicy, dzieci wokół stołu i owocu własnej pracy okazują się nie receptą, lecz smakiem błogosławieństwa, które sięga dalej niż jedno życie. Posłuchaj, jeśli chcesz sprawdzić, czym naprawdę mierzysz swoje szczęście.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 128 był jedną z pieśni śpiewanych przez pielgrzymów idących do świątyni w Jerozolimie. Co mogły znaczyć dla nich słowa o szczęściu tego, kto żyje w bojaźni Pana i kroczy Jego drogami?
- Obrazy pracy, żony jak płodnej winnicy i dzieci jak sadzonek oliwnych mówią według kazania o spełnieniu, bliskości i pomnażaniu dobra. Dlaczego ważne jest czytanie ich jako metafory, a nie przepisu na szczęście?
- Które z wyobrażeń szczęścia przywołanych w kazaniu (zdrowie i rodzina, sukces, dobrobyt, wewnętrzna harmonia) najbardziej kształtuje twoje myślenie i jak wypada ono przy definicji z Psalmu 128?
- Jak rozumiesz bojaźń Bożą jako postawę szacunku, zachwytu i pokory, w której pierwsze i ostatnie słowo oddajemy Bogu? Czym różni się ona od zwykłego strachu?
- Mówca przyznał, że przeraża go, gdy ktoś mówi: wiem, co Bóg mówi, ale zrobię inaczej. W jakiej dziedzinie życia najtrudniej ci przyjąć Boże definicje dobra i zła, gdy nie są wygodne?
- Psalmista wypowiada błogosławieństwo, które sięga na wspólnotę i kolejne pokolenia. Nad kim możesz w tym tygodniu świadomie wypowiedzieć dobre słowa błogosławieństwa, może nawet nad kimś, kto cię skrzywdził?
