Grupa nastolatków wymykała się w czasie przerwy na papierosa, a potem wracała na lekcje przekonana, że kanapka z kiełbasą zatrze wszystkie ślady. Ta szkolna historia otwiera rozważanie Pierwszego Listu Jana (1 J 1) o Bogu, który jest światłem, i o ciemnej stronie księżyca, którą każdy z nas woli trzymać w ukryciu. Kazanie mówi, dlaczego wyznawanie grzechu nie jest jednorazowym aktem i czemu chrześcijaństwa nie da się przeżyć w pojedynkę. Posłuchaj, jeśli masz dość udawania, że wszystko jest u ciebie w porządku.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jan pisze w 1 Jana 1:5, że Bóg jest światłem i nie ma w Nim żadnej ciemności. Co to stwierdzenie mówi o Bogu i dlaczego mówca nazywa je fundamentalnym?
- Według 1 Jana 1:8-10 zaprzeczanie własnemu grzechowi oznacza oszukiwanie siebie i robienie z Boga kłamcy. Jak rozumiesz ten związek?
- Mówca przytacza myśl, że wszyscy jesteśmy jak księżyc i mamy ciemną stronę. W jakich sytuacjach najłatwiej ci udawać kogoś, kim nie jesteś, także przed Bogiem w kościele?
- Historia o człowieku na pustyni, który odrzucił darmowy krawat, pokazuje, że nie przyjmujemy zbawienia, jeśli nie widzimy potrzeby Zbawiciela. Co pomaga ci dostrzegać tę potrzebę na co dzień?
- Mówca twierdzi, że im dłużej idziemy za Bogiem, tym wyraźniej widzimy swój grzech. Jak przekonanie, że Jezus jest naszym Orędownikiem u Ojca (1 Jana 2:1-2), wpływa na to, jak reagujesz na własne upadki?
- Kazanie zachęca do budowania kultury autentyczności, w której każdy ma choć jedną osobę, przed którą może wyznać grzech. Co możesz zrobić w tym tygodniu, aby być taką osobą albo taką osobę znaleźć?
