Pewien mężczyzna lubi powtarzać, że nigdy w życiu się nie pomylił, a po chwili dodaje: „No, raz myślałem, że się mylę, ale się pomyliłem”. Ten żart dobrze opisuje to, jak często udajemy przed innymi, że mamy wszystko poukładane. Kazanie o ostatnich wersetach Listu Jakuba (Jk 5:13-20) pokazuje inną drogę: modlitwę w każdej sytuacji, wezwanie starszych, gdy brakuje już sił, wyznawanie grzechów sobie nawzajem i szukanie tych, którzy odeszli. Kościół nie jest widownią, tylko szpitalem dla grzeszników, a uzdrowienie zaczyna się tam, gdzie kończy się ukrywanie. Posłuchaj, jeśli masz dość udawania i chcesz wiedzieć, komu możesz powiedzieć, że boli.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Jakuba 5:14-15 to sam chory ma przywołać starszych kościoła. Co ten krok mówi o postawie chorego i o tym, na czym polega pasterska rola starszych?
- Jakub nazywa Eliasza człowiekiem takim jak my. Dlaczego ten przykład jest ważny dla pierwszych czytelników listu i co zmienia w twoim myśleniu o mocy modlitwy za innych?
- Mówca zauważa, że wkładamy dużo wysiłku w to, by inni myśleli, że świetnie sobie radzimy. Co sprawia, że łatwiej ukryć się w tłumie, niż powiedzieć komuś, gdzie naprawdę cię boli?
- W kazaniu padło zdanie: jeśli chcecie przebaczenia, wyznawajcie grzechy Bogu, ale jeśli chcecie uzdrowienia, wyznawajcie je sobie nawzajem. Jak rozumiesz różnicę między przebaczeniem a uzdrowieniem?
- Jakub kończy list wezwaniem, by iść za tymi, którzy zboczyli od prawdy. Jak w praktyce może wyglądać pójście za kimś, kto powoli znika ze wspólnoty, przestaje przychodzić i odpisywać na wiadomości?
- Komu w tym tygodniu możesz opowiedzieć o swoim zmaganiu albo przy kim możesz być osobiście i pomodlić się, zamiast wysłać tylko wiadomość z życzeniami zdrowia?
