Kto jest winien temu, że twoje życie i twój świat wyglądają tak, a nie inaczej? Odpowiedź zwykle mamy gotową: zawsze są jacyś oni, współmałżonek, sąsiedzi, politycy, ludzie, którzy wszystko psują. To kazanie sięga do wywrotowej przypowieści o uczcie weselnej króla (Mt 22), która zaczyna się całkiem niewinnie, a potem dwa razy staje w poprzek naszym rachunkom. Posłuchaj, jeśli chcesz sprawdzić, czy ta historia nie jest przypadkiem lustrem.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W przypowieści z Mateusza 22:1-14 zaproszeni najpierw przyjmują zaproszenie, a potem odmawiają przyjścia na gotowe wesele. Jak mogli to odebrać ówcześni słuchacze, znając zwyczaj zaproszeń w dwóch etapach?
- Dlaczego religijni przywódcy zrozumieli, że Jezus mówi o nich, i co ta przypowieść mówi o tym, kogo naprawdę uważali za problem?
- Król każe zapraszać z rozstajów dróg „złych i dobrych”. Co ten obraz mówi o Bożym królestwie i dlaczego celnicy i prostytutki mogą wyprzedzać ludzi uważających się za dobrych?
- Kazanie mówi, że bez względu na to, jak dobry jest człowiek, odrzucając zaproszenie Jezusa wybiera wieczność bez Niego. Jak przekonanie „jestem dość dobry” może zamykać nas na Boga?
- Co oznacza dla ciebie zdanie: Jezus zaprasza cię takim, jakim jesteś, ale nie pozwoli ci pozostać takim, jakim jesteś? Co mogłoby być twoją weselną szatą?
- W której dziedzinie życia przychodzisz do Jezusa na własnych warunkach, na przykład w przebaczaniu, służbie czy pojednaniu, i jaki krok możesz zrobić w tym tygodniu, by przyjąć Jego zasady?
