Zatłoczony dom handlowy, kolejka do Mikołaja, dwóch rozrabiających synów, i pytanie elfa, czyje właściwie są te dzieci. Ojciec odpowiada półżartem, że jeszcze się nie zdecydował, a od tej scenki zaczyna się rozważanie czterdziestego rozdziału Księgi Izajasza (Iz 40), gdzie Bóg po latach ciszy w końcu odpowiada, do kogo należy jego lud. Kazanie pokazuje, dlaczego pocieszenie z ust proroka nie jest głaskaniem po głowie, ale obietnicą siły, i dlaczego zarówno ten, kto ma władzę, jak i ten, kto stracił wszystko, są w tym samym niebezpieczeństwie niewiary. Posłuchaj i przekonaj się, dlaczego przyjście Ojca nie zależy od tego, czy w nie wierzysz.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Izajasza 40:1-2 Bóg mówi "pocieszajcie mój lud" do ludzi, którzy po latach niewoli w Babilonie, ze zrujnowaną świątynią, pytali, czy wciąż są Jego. Co te słowa mogły dla nich znaczyć?
- Wersety 3-5 mówią o wyrównaniu gór i wypełnieniu dolin na drodze z Babilonu. Co ten obraz mówi o tym, kto naprawdę wykonuje pracę, gdy Bóg przychodzi do swojego ludu?
- Mówca zwrócił uwagę, że Bóg mówi "mój lud" i "wasz Bóg". W jakich sytuacjach trudno ci uwierzyć, że należysz do Boga i że On się do ciebie przyznaje?
- Według kazania i ci, którzy mają władzę, i ci, którzy są w rozpaczy, mogą przestać wierzyć, a wszyscy przemijają jak trawa. Który z tych dwóch rodzajów niewiary jest ci bliższy i dlaczego?
- Co zmienia w twoim myśleniu prawda, że Bóg przychodzi niezależnie od tego, czy w to wierzymy, bo Jego słowo trwa na wieki?
- Izajasz pokazuje Boga jako pasterza, który nosi jagnięta i delikatnie prowadzi. W jakiej trudnej sprawie tego tygodnia chcesz przyjąć Jego pocieszenie i siłę zamiast iść pod górę samotnie?
