Co robić, gdy świąteczne światełka rozbłyskują dookoła, a tobie po prostu chce się płakać? To kazanie zaczyna się od chłopca siedzącego samotnie na kolonijnym łóżku i prowadzi do czterdziestego rozdziału Księgi Izajasza (Iz 40), gdzie prorok woła słowa pociechy do ludzi, którzy stracili dom, wolność i nadzieję. Mówca pokazuje, że Boża pociecha nie kończy się na ukojeniu bólu, ale wzywa też do usunięcia tego, co trzyma nas w beznadziei, żalu, pychy, nieprzebaczenia. Posłuchaj, jeśli kolejne Boże Narodzenie wydaje ci się w tym roku bardziej ciężarem niż radością.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Izajasz 40:1-11 kieruje słowa „pocieszajcie mój lud” do Izraelitów, którzy stracili Jerozolimę, dom i wolność. Co w tych wersetach mogło dać im nadzieję, skoro nawet po wyzwoleniu wielu wciąż siedziało i płakało?
- Prorok wzywa, by na pustyni przygotować drogę Panu: podnieść doliny, obniżyć góry, wyrównać to, co wyboiste. Co według kazania oznacza dziś takie przygotowanie drogi w twoim życiu?
- Kazanie mówi, że ludzka lojalność jest jak trawa, która usycha, a słowo Boga i Jego wierność trwają na wieki. Jak ta prawda zmienia twoje spojrzenie na własne porażki i grzechy?
- Mężczyzna z kazania czuł się niegodny przebaczenia, a przełomem stała się historia o synu marnotrawnym. Co ci najbardziej przeszkadza w przyjęciu tego, że Boża miłość nie zależy od twoich czynów?
- Mówca przytacza myśl, że Jezus albo uspokaja burze wokół nas, albo uspokaja nas pośród burzy. Gdzie w swoim życiu doświadczasz dziś bardziej jednego niż drugiego?
- Jaką jedną przeszkodę w sercu, na przykład żal, gniew, nieprzebaczenie czy zazdrość, chcesz w tym tygodniu z Bożą pomocą usunąć przed świętami Bożego Narodzenia?
