Dlaczego tak łatwo słyszymy pochwałę, a tak skutecznie wyciszamy każde słowo, które wypycha nas poza strefę komfortu? To kazanie o momentach, w których Boży głos mówi „przebacz”, „zaufaj”, „poczekaj”, a nasze emocje krzyczą coś zupełnie przeciwnego, i o tym, co wtedy wybieramy. Prowadzi nas przez siedemnasty rozdział Pierwszej Księgi Królewskiej (1 Krl 17), gdzie Eliasz i uboga wdowa z Sarepty idą przez mgłę, nie widząc drugiego końca mostu, a także przez historie Matki Teresy i Dwighta Moody’ego. Posłuchaj i zobacz, dlaczego największym cudem tej historii wcale nie jest rozmnożona mąka.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Bóg wysyła Eliasza do Sarepty koło Sydonu, miasta pogańskiego, skąd Izebel przyniosła kult Baala, i to do biednej wdowy. Co ten wybór miejsca i osoby mówi o tym, jak Bóg działa?
- Wdowa po śmierci syna pyta Eliasza, czy przyszedł przypomnieć jej winę i zabić jej dziecko. Jak zmienia się jej obraz Boga od tego pytania do słów: "Teraz wiem, że jesteś mężem Bożym" (1 Królewska 17:24)?
- Kazanie mówi o napięciu, gdy Słowo Boże mówi "przebacz", "zaufaj", "poczekaj" albo "oddaj", a emocje mówią coś przeciwnego. Które z tych wezwań jest dziś dla ciebie najtrudniejsze i dlaczego?
- Mówca twierdzi, że prawdziwe bezpieczeństwo nie zależy od tego, ile mamy, ale od zaufania Bogu. Jak to przekonanie zderza się z tym, gdzie zwykle szukasz poczucia bezpieczeństwa?
- Eliasz nie moralizuje i nie mówi wdowie "wszystko będzie dobrze", tylko bierze chłopca i modli się. Czego ta postawa uczy cię o towarzyszeniu komuś w tragedii?
- Kazanie przypomina, że każdy cud zaczyna się od aktu posłuszeństwa, choćby od 10 minut czasu dla kogoś. Jaki mały krok posłuszeństwa, który coś cię kosztuje, możesz zrobić w tym tygodniu?
