Zadymiona sala, karty w spoconych dłoniach i moment, w którym trzeba postawić wszystko na jedną kartę. Ten obraz otwiera rozważanie historii Eliasza i wdowy z Sarepty z siedemnastego rozdziału Pierwszej Księgi Królewskiej (1 Krl 17), dwojga ludzi, których Bóg prowadzi tam, gdzie po ludzku nie ma żadnej logiki ani zabezpieczenia. Kazanie pyta wprost: dlaczego właściwie miałbym zaufać Bogu, gdy jego słowo prowadzi mnie pod prąd zdrowego rozsądku, i pokazuje odpowiedź ukrytą w wierności jego obietnic. Posłuchaj, jeśli stoisz dziś przed decyzją, w której nie ma planu B.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W 1 Księdze Królewskiej 17:9-24 Bóg posyła Eliasza do Sarepty, pogańskiego miasta, do ubogiej wdowy na skraju głodu. Co w tym poleceniu wydaje się po ludzku pozbawione sensu, zarówno dla proroka, jak i dla kobiety?
- Wdowa nie znała Boga Izraela, a mimo to oddała Eliaszowi ostatnią garść mąki i oliwy. Co według ciebie pozwoliło jej zaufać słowom obcego proroka?
- Kazanie odróżnia hazard, czyli ryzyko oparte na ślepym losie, od postawienia wszystkiego na jedną kartę dla Boga. Na czym polega ta różnica i jaką rolę odgrywają w niej Boże obietnice?
- Eliasz wcześniej doświadczył, że Bóg spełnia słowo: zapowiedziana susza nadeszła, a kruki przynosiły mu pożywienie. Jakie twoje doświadczenia Bożej wierności pomagają ci ufać Mu dzisiaj?
- Historia mężczyzny, który wyjechał na leczenie, pokazuje, że jego decyzja zmieniła żonę, syna i cały dom. Jak Bóg przez zaufanie jednej osoby daje się poznać innym?
- Gdzie w tym tygodniu trzymasz się kurczowo swoich resztek zabezpieczeń, a Bóg zaprasza cię do zaufania, na przykład do przebaczenia, odejścia z toksycznej relacji albo wytrwania? Jaki pierwszy krok możesz zrobić?
