Czy społeczeństwo może dziś obejść się bez Kościoła, i czy my sami jeszcze go potrzebujemy, skoro przez 84 dni nauczyliśmy się żyć bez wspólnych nabożeństw? To kazanie, wygłoszone przy pierwszym spotkaniu po pandemicznej kwarantannie, wraca do opisu pierwszej wspólnoty z Dziejów Apostolskich: nauki apostołów, łamania chleba, modlitwy i troski o potrzebujących (Dz 2). Mówca pokazuje, że te proste praktyki przeniosły Kościół przez dwa tysiące lat, ale sercem wszystkiego pozostaje wspólnota, która nie boi się śmierci. Posłuchaj, jeśli szukasz odpowiedzi na pytanie, po co ci jeszcze Kościół.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jakie praktyki pierwszego kościoła wymienia Łukasz w Dziejach Apostolskich 2:42-47 i która z nich najbardziej cię zaskakuje w kontekście tamtych czasów?
- Tekst mówi, że pierwsi wierzący spotykali się z radością i w prostocie serca, a nikt ich do tego nie zmuszał. Co według ciebie sprawiało, że tak bardzo chcieli być razem?
- Kazanie przypomina, że kościół to nie budynek, ale ludzie. Jak okres zamknięcia nabożeństw zmienił twoje rozumienie tego, czym jest kościół?
- Mówca ostrzega przed traktowaniem kazań jak serialu oglądanego w internecie. Czego nie da się przeżyć przed ekranem, a co daje tylko oddanie sobie nawzajem we wspólnocie?
- Historia Barbary, która w wieku 83 lat uwierzyła w Jezusa, pokazuje wiarę usuwającą strach przed śmiercią. W jaki sposób wspólnota wierzących może dawać światu nadzieję wobec lęku przed śmiercią?
- Którą z praktyk pierwszego kościoła, takich jak wspólna modlitwa, łamanie chleba czy pomoc potrzebującym, chcesz w tym tygodniu świadomie praktykować razem z innymi i jak to zrobisz?
