Dziesięcioletni chłopiec przejechał z rodziną pół Ameryki, Wielki Kanion, pustynie, wybrzeże Kalifornii, a w głowie miał tylko jedno: obiecane Hawaje. To wspomnienie otwiera ostatnie kazanie z serii o Pierwszym Liście do Tesaloniczan, poświęcone piątemu rozdziałowi (1 Tes 5) i wezwaniu, by żyć jak dzieci światła, gotowe na powrót Chrystusa. Paweł opisuje wspólnotę, która się raduje, modli i dziękuje, i pokazuje, że nadzieja wieczności nie jest odległą nagrodą, lecz czymś, co zmienia dom, pracę i sąsiedztwo już dziś. Posłuchaj i zapytaj siebie, jak obietnica wieczności wpływa na twoje tu i teraz.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł pisze w 1 Tesaloniczan 5, że dzień Pański przyjdzie jak złodziej w nocy, a jednak wierzący nie mają być nim zaskoczeni. Jak rozumiesz to napięcie między niewiedzą o czasie a gotowością?
- Co oznacza dla ciebie bycie „synem światła i dnia” oraz przywdzianie pancerza wiary i miłości i hełmu nadziei zbawienia (wersety 5-8)?
- Mówca opowiadał, jak obietnica wyjazdu na Hawaje pochłonęła jego myśli i zmieniła codzienność. Jak nadzieja wieczności z Bogiem wpływa na to, o czym myślisz i mówisz na co dzień?
- Historia o uczeniu się kilka minut przed sprawdzianem pokazuje, że na gotowość nie można czekać do ostatniej chwili. W jakich obszarach życia odkładasz życie godne naśladowcy Chrystusa na później?
- Według kazania zdrowy kościół to kościół radosny, modlący się i wdzięczny (wersety 16-18). Która z tych cech jest dziś dla ciebie najtrudniejsza i dlaczego?
- Jak w tym tygodniu możesz pokazać współpracownikom, sąsiadom lub bliskim, że wieczność zaczyna się teraz, na przykład przez gościnność, szczerość czy zachętę?
