Warszawa lat dziewięćdziesiątych, kolejka na poczcie i chłopak, który odkrywa, że najchętniej stałby w niej jeszcze dłużej, bo obok stoi ona. Od tej sceny mówca prowadzi nas przez Pieśń nad Pieśniami, zbudowaną jak góra: od pierwszego zauroczenia, przez wzajemną przynależność i ślub, aż po szczyt, na którym chór świętuje miłość. Kazanie pokazuje, dlaczego oderwana od Boga intymność traci swój kontekst, jak ptak, któremu zabrano niebo, i czym w tym wszystkim jest małżeństwo. Posłuchaj, jeśli chcesz zobaczyć miłość, seks i wierność tak, jak opisuje je Boża poezja.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Kazanie opisuje Pieśń nad Pieśniami 2:8-5:1 jako górę: od zauroczenia, przez przynależność i ślub, aż do szczytu w 5:1. Co mówi nam ta budowa księgi o tym, jak Bóg widzi miłość?
- Chór kilka razy powtarza: nie budźcie miłości, zanim nadejdzie jej czas, a na szczycie mówi: jedzcie i pijcie. Dlaczego ta sama miłość raz wymaga czekania, a raz jest zaproszeniem do świętowania?
- Mówca przywołał obraz ziemi oderwanej od słońca. Co się dzieje z miłością, relacjami i seksualnością, gdy oddzielamy je od Boga, ich źródła?
- Oblubienica mówi: mój miły jest mój, a ja jestem jego. Jak rozumiesz myśl, że miłość potrzebuje kontekstu tak, jak ptaki potrzebują nieba, i że wyłączność bardziej uwalnia niż ogranicza?
- Czym w twoim życiu lub w twojej relacji mogą być „małe lisy, które psują winnicę”, czyli zwykłe codzienne sprawy zaniedbywane w zachwycie lub w pośpiechu?
- Ojciec mówcy powiedział mu przed ślubem: pamiętaj, że nie należysz już do samego siebie. Jak w tym tygodniu możesz w konkretny sposób okazać uwagę i zatroszczyć się o bliską ci osobę?
