Kostium superbohatera, dziecięca pewność, że można być kimś więcej, a potem dorosłe podejrzenie, że wielkich czynów i tak się nie powtórzy. Kazanie prowadzi do wieczernika, gdzie Jezus wstaje od stołu, przepasuje się ręcznikiem i myje nogi swoim uczniom (J 13), odwracając wszystko, co tamta kultura wiedziała o wielkości. Znajdziesz tu opór Piotra, twarde słowa o powinności naśladowania i pytanie o to, jaki obraz Boga nosisz w sobie. Posłuchaj, jeśli chcesz poznać bohatera, którego naprawdę da się naśladować.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Jan zaznacza, że Jezus umywa nogi uczniom, wiedząc, że nadeszła Jego godzina i że Judasz Go wyda. Co ten kontekst mówi ci o tym, co znaczy, że umiłował ich „aż do końca”?
- Umywanie nóg było zadaniem sług, dzieci, żon albo uczniów wobec rabina, nigdy odwrotnie. Jak mogli się czuć uczniowie, widząc swojego Nauczyciela i Pana z ręcznikiem i misą?
- Piotr najpierw odmawia, a potem prosi o umycie rąk i głowy. Co w twoim obrazie Boga utrudnia ci przyjęcie Jego pokornej miłości?
- Kaznodzieja mówił, że Jezus niszczy stereotypy tego, co znaczy być naprawdę wielkim. Jak ta scena zmienia twoje rozumienie wielkości i bohaterstwa?
- Jezus mówi, że uczniowie są zobowiązani czynić to samo, bo dał im przykład, a sługa nie jest większy od swego pana. Jakie „niezręczne” formy służby, przekraczające przypisane role, mogą być dziś twoim umywaniem nóg?
- Gandalf mówi, że zło najbardziej nienawidzi drobnych codziennych uczynków życzliwości i miłości. Komu konkretnie możesz w tym tygodniu okazać taką pokorną miłość?
