Co robić, gdy wołasz do Boga, a w odpowiedzi słyszysz tylko ciszę? Kazanie prowadzi przez Psalm 22, modlitwę Dawida, która stała się modlitwą całego Izraela, a potem zabrzmiała na krzyżu w ustach Jezusa. Obok słów psalmu pojawiają się historie ludzi, którzy przez lata nie potrafili nazwać swojego cierpienia, a mimo to nie przestali mówić do Boga. Posłuchaj, jeśli poczucie opuszczenia jest dziś bliżej, niż chcesz przyznać, bo ten psalm zaczyna się krzykiem rozpaczy, ale nie tak się kończy.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 22 zaczyna się wołaniem: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Jakimi obrazami Dawid opisuje swoje opuszczenie i cierpienie zadane przez wrogów?
- Dawid wspomina, jak Bóg wybawiał przodków, a o sobie mówi: jestem robakiem, pośmiewiskiem ludzi. Dlaczego pamięć o Bożej wierności w przeszłości może jednocześnie pocieszać i boleć?
- Ta modlitwa Dawida stała się modlitwą Izraela, a potem modlitwą Jezusa na krzyżu. Co zmienia w twoim przeżywaniu cierpienia to, że Bóg sam doświadczył opuszczenia i krzywdy?
- Psalm zaczyna się rozpaczą, a kończy ogłoszeniem, że do Pana należy królestwo i że uczynił On zadość. Jak okrzyk Jezusa: Wykonało się, wpływa na to, jak patrzysz na zakończenie własnej historii?
- Historie misjonarza, który pracował wśród Indian, oraz mężczyzny skrzywdzonego w dzieciństwie pokazują, że Jezus może napisać nowe zakończenie. W jakim obszarze życia najbardziej go potrzebujesz?
- Kto w twoim otoczeniu może teraz czuć się opuszczony przez ludzi lub przez Boga i jak w tym tygodniu możesz tej osobie towarzyszyć, nie zbywając jej bólu?
