„Najgorsza jest tęsknota”, pisał z Londynu do siostry emigrant marzący o powrocie do ojczyzny. Ten list otwiera rozważanie Psalmu 42, modlitwy człowieka, którego dusza pragnie Boga jak jeleń wód płynących, wygłoszone w czasie, gdy pandemia zamknęła drzwi kościołów i rozdzieliła wspólnotę. Kazanie pokazuje, że smutek i rozpacz są częścią doświadczenia wiary, ale wspomnienia Bożej obecności potrafią zrodzić nadzieję silniejszą niż fale zwątpienia. Posłuchaj, jeśli Bóg wydaje ci się dziś odległy.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalmista dwa razy słyszy pytanie: "Gdzie jest Bóg twój?" i nie ukrywa swoich łez ani rozpaczy. Czego uczy cię tak szczera, nieupiększona modlitwa w Psalmie 42?
- Autor psalmu, pozbawiony wszystkiego, nie tęskni za władzą ani pieniędzmi, ale za Bożą obecnością i wspólnym pielgrzymowaniu do domu Bożego. Co ta tęsknota mówi o tym, co było dla niego najważniejsze?
- W kazaniu padło, że dobre wspomnienia są jak rezerwa paliwa w kryzysie. Jakie konkretne wspomnienie z twojej historii z Bogiem pomaga ci, gdy On wydaje się daleko?
- Psalmista nie zamyka się we wspomnieniach, ale na ich podstawie mówi: "Ufaj Bogu, gdyż jeszcze sławić go będę". Jak przejść od wspominania przeszłości do nadziei na przyszłość z Bogiem?
- Kazanie sugeruje, że czas izolacji może być okazją, by być dla innych. Co nowego, czego wcześniej by nie było, możesz robić dla innych w obecnej sytuacji?
- Znak krzyża narysowany przez współwięźnia dał Sołżenicynowi nadzieję. Jaką swoją historię z Bogiem możesz w tym tygodniu opowiedzieć komuś, kto potrzebuje otuchy?
