Kilka godzin jazdy przez Dolinę Śmierci: pusta droga, brak zasięgu, a za każdym pasmem gór wyrasta następne, i rosnący niepokój, że coś się wydarzy. Ten obraz otwiera rozważanie Psalmów 130 i 131, wołania człowieka, któremu urwało się dno, i pieśni o duszy ukojonej jak nakarmione niemowlę. Kazanie mówi o tym, czego najbardziej nie umiemy: o czekaniu na Boga z nadzieją, zamiast brania spraw w swoje ręce, i o wyczekującym zaangażowaniu, które nie przyspiesza niczego na siłę. Posłuchaj, jeśli tkwisz na odcinku drogi, który zdaje się nie mieć końca.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalmista woła "z głębokiej toni", a Peterson oddaje to słowami "dno się urwało". Co ten obraz mówi o stanie psalmisty i dlaczego to wołanie pasuje zarówno do cierpienia, jak i do grzechu?
- W Psalmie 130 zamiast opowieści o cudownym ratunku pojawia się czekanie "bardziej niż stróże poranku", a w Psalmie 131 obraz nakarmionego niemowlęcia. Jak te dwa psalmy razem prowadzą od desperacji do ukojenia?
- Kazanie wymienia trzy sposoby radzenia sobie z winą: wyparcie, racjonalizację i relatywizację. Po który z nich najczęściej sięgasz i co zmienia oparcie się na łaskawym, miłosiernym i świętym charakterze Boga?
- Biblijna nadzieja to według kazania lina napięta w oczekiwaniu na Boga, a nie optymizm oparty na okolicznościach. Czym w praktyce różni się dla ciebie czekanie z nadzieją od myślenia "jakoś to będzie"?
- Augustyn mówi, że czekając, Bóg poszerza naszą duszę, a Psalm 131 przeciwstawia pokój chorej ambicji. W jakiej sytuacji odczuwasz pokusę, by wziąć sprawy w swoje ręce i przyspieszyć coś na siłę?
- "Nie nauczysz się czekania, biegnąc". Jaką praktykę ciszy, na przykład poranną chwilę z Biblią albo wieczorny przegląd dnia, chcesz wprowadzić w tym tygodniu, by uczyć się wyczekującego zaangażowania?
