Jak daleko odważysz się wejść do wielkiego kościoła? Do tyłu nawy, do ławki, czy aż do balustrady przed ołtarzem? List do Hebrajczyków (Hbr 10) mówi, że chrześcijanin ma podejść wprost do środka, usiąść i rozmawiać z Ojcem, bo zasłona została rozdarta, a dostęp jest otwarty. Autor wyprowadza z tego trzy naturalne odruchy: zbliżać się w modlitwie, trzymać mocno otrzymaną prawdę i rozruszać jedni drugich do miłości i dobrych czynów, jak ojciec, który wpada do cichego pokoju i rozbrykuje dzieci ułożone już do snu. Posłuchaj, jeśli łapiesz się na pytaniu, czy musisz chodzić do kościoła, i chcesz zobaczyć, dlaczego jest źle postawione.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Autor Listu do Hebrajczyków 10:19-25 używa obrazów świątyni: zasłony, arcykapłana, wejścia do miejsca świętego. Co te obrazy mogły znaczyć dla pierwszych czytelników o żydowskich korzeniach, kuszonych powrotem do dawnej tradycji?
- Fragment zbudowany jest na schemacie: skoro mamy dostęp do Boga przez Jezusa, to przystępujmy, trzymajmy się nadziei i pobudzajmy się nawzajem. Jak to „skoro... to” zmienia sposób patrzenia na modlitwę, wiarę i kościół?
- Mówca opisał, jak w katedrze Mariackiej czujemy onieśmielenie i nie śmiemy podejść do ołtarza, a Jezus prowadzi nas prosto do Ojca. Co najczęściej powstrzymuje cię przed przychodzeniem do Boga z pełną ufnością?
- Mała Heidi stała za otwartymi drzwiami i zamiast wejść, odwracała się i odchodziła. W jakich sytuacjach podobnie reagujesz na zaproszenie Boga i co mogłoby ci pomóc „wejść do środka”?
- Kaznodzieja porównał Ewangelię do nowego telefonu, o który na początku dbamy, a potem traktujemy go niedbale. Po czym poznajesz, że dar zbawienia zaczyna ci powszednieć, i jak możesz na nowo „trzymać się go mocno”?
- Mówca twierdzi, że pytanie „czy muszę chodzić do kościoła?” jest źle postawione, bo inni potrzebują twojej obecności. Kogo w naszej wspólnocie możesz w tym tygodniu konkretnie pobudzić do miłości i dobrych uczynków?
