Henryk Schliemann tak bardzo wierzył w Troję z Iliady, że przekopał wzgórze Hisarlik na wylot i omal nie zniszczył miasta, którego szukał, bo nie pasowało do obrazu w jego głowie. Ta historia otwiera kazanie o Kościele w Koryncie (1 Kor 1:2-13), który Paweł nazywa świętym i Bożym, choć wiemy, ilu miał problemów: podziały, spory, bałagan przy Wieczerzy Pańskiej. Kościół nie jest Kościołem dlatego, że zebrali się w nim doskonali ludzie, ale dlatego, że niedoskonali ludzie należą do Chrystusa. Posłuchaj, jeśli zdarza ci się szukać kolejnej wspólnoty i kolejnego pastora: czy nie przechodzisz właśnie obok Kościoła, który Chrystus buduje tuż obok ciebie?
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W pierwszych wersetach 1 Koryntian 1 Paweł nazywa Koryntian kościołem Bożym, uświęconymi w Chrystusie Jezusie i powołanymi świętymi, choć znał ich podziały i grzechy. Jak rozumiesz, na jakiej podstawie mógł tak do nich pisać?
- W 1 Koryntian 1:10-13 jedni mówili „ja jestem Pawła”, inni „ja Apollosa” albo „ja Kefasa”. Dlaczego Paweł zamiast rozstrzygać, kto ma rację, pyta, czy Chrystus jest podzielony?
- Heinrich Schliemann przekopał się przez prawdziwą Troję, bo nie pasowała do jego wyobrażenia. Jakie twoje oczekiwania wobec kościoła, ludzi, pastora czy muzyki mogą przesłaniać ci prawdziwy kościół wokół ciebie?
- Kaznodzieja mówił, że świętość kościoła wynika z doskonałości Chrystusa, a nie z doskonałości ludzi. Jak ta prawda zmienia twoje patrzenie na słabości innych wierzących i na własne?
- Paweł najpierw przypomina Koryntianom, kim są w Chrystusie, a dopiero potem uczy, jak mają żyć, podobnie jak Bóg w Księdze Wyjścia 19 i 20. Dlaczego ta kolejność jest ważna dla twojego życia wiary?
- Jaka konkretna osoba albo sytuacja w twojej wspólnocie wystawia cię dziś na próbę i jak możesz w tym tygodniu wrócić z nią do Chrystusa jako centrum jedności, zamiast szukać „innego kościoła”?