Czy w świecie, w którym jesteśmy połączeni bardziej niż kiedykolwiek, da się jeszcze zbudować prawdziwą, trwałą bliskość? Kazanie zabiera nas do wieczernika, gdzie kilkanaście godzin przed krzyżem Jezus mówi uczniom: trwajcie w mojej miłości i kochajcie jedni drugich (J 15). Okazuje się, że to nie budynek, muzyka ani program definiują chrześcijańską wspólnotę, lecz miłość, która jest czasownikiem, a nie uczuciem, dobrowolna, radosna i skierowana na dobro drugiego. Posłuchaj, jeśli szukasz miejsca, gdzie relacje są czymś więcej niż wspólnym hobby.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Jana 15:9-17 Jezus mówi: "Jak mnie umiłował Ojciec, tak i ja was umiłowałem". Co ta kolejność, najpierw miłość Ojca do Syna, potem Syna do nas, mówi o tym, skąd bierze się nasza miłość do innych?
- Jezus mówi uczniom, że nie nazywa ich już sługami, ale przyjaciółmi, i że to On ich wybrał. Co mogło to znaczyć dla tych ludzi, którzy kłócili się, wątpili, a jeden z nich miał się Go zaprzeć?
- Kazanie porównuje miłość Boga do wzorca kilograma z Sèvres, według którego mierzono wszystkie odważniki. Jakie własne wyobrażenia o miłości lub o wspólnocie przykładasz do innych zamiast tego wzorca?
- Chłopiec noszący węgiel z piwnicy na czwarte piętro pokazuje, że miłość to czasownik, a nie rzeczownik. Gdzie w twoim życiu deklaracje miłości rozmijają się z działaniem?
- Jezus łączy trwanie w Jego miłości z wypełnianiem przykazań i z pełną radością. Jak według ciebie posłuszeństwo może być źródłem radości, a nie ciężarem obowiązku?
- Komu w domu, w pracy lub we wspólnocie, także wśród osób zupełnie innych od ciebie, możesz w tym tygodniu oddać część swojego czasu i uwagi, zwłaszcza gdy nikt nie patrzy?
