W ciągu pierwszych stu godzin wojny wracał z granicy już trzeci raz, a gdy chciano go zatrzymać, powiedział tylko: tam czekają ludzie z mojego kościoła. To nabożeństwo dziękczynne zbudowane jest z takich historii, autobusy jadące po ludzi ze stref walk, centrum pomocy rodzinie, obozy dla dzieci z Ukrainy i wyprawa do Zimbabwe, a wszystkie oświetla jedno zdanie z Listu do Kolosan 3: niech w waszych sercach panuje pokój Chrystusowy i nie zapominajcie o wdzięczności. Nie ma tu taniego optymizmu, jest pytanie, czy w czasie wojny i niepokoju w ogóle wypada świętować. Posłuchaj świadectw ludzi, którzy odpowiedzieli na nie własnym życiem.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Liście do Kolosan 3:15 pokój Chrystusa, życie jako jedno ciało i wdzięczność stoją obok siebie. Dlaczego, twoim zdaniem, te trzy rzeczy są ze sobą tak mocno związane?
- Pierwsi chrześcijanie żyli w czasach prześladowań i niepewności. Co mogło dla nich znaczyć wezwanie, by w sercach panował pokój Chrystusa i by nie zapominać o wdzięczności?
- W kazaniu padło, że wierzących łączy nie wiek ani wspólne zainteresowania, ale to, co Chrystus uczynił na krzyżu. Jak to widać w historiach o pomocy uchodźcom w Zakościelu i Tomaszowie?
- Beata straciła pracę na początku roku, a z czasem zobaczyła, że Bóg przygotowywał coś innego. Jak szukasz powodów do wdzięczności, gdy coś w twoim życiu idzie nie po twojej myśli?
- Uczestnicy wyjazdu do Zimbabwe opowiadali o ludziach, którzy mają niewiele, a dzielą się nawet ostatnią miską kaszy i stale dziękują Bogu. Czego ta postawa uczy cię o źródle wdzięczności?
- Kazanie kończy się wezwaniem, by jako wspólnota nieść pokój i wdzięczność ludziom w czasach chaosu. Komu i w jaki konkretny sposób możesz to okazać w tym tygodniu, także przez służbę, której nikt nie widzi?
