Starzejący się lekkoatleta, żegnany owacjami na bankiecie, pojechał do domu opieki z nadzieją, że ktoś go jeszcze rozpozna, i usłyszał od starszej pani: „niestety nie, ale w recepcji panu powiedzą”. Ta zabawna i gorzka zarazem historia otwiera rozważanie z 12 rozdziału Ewangelii Marka, gdzie Jezus przestrzega przed religijnością na pokaz i wskazuje na ubogą wdowę wrzucającą do skarbony dwa grosze, całe swoje utrzymanie. Kazanie stawia pytanie, czyjego uznania naprawdę szukamy: ludzi czy Boga, i co robimy z tym wszystkim, czego jesteśmy tylko zarządcami. Posłuchaj, zanim wypiszesz czek swojego życia.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Marka 12:38-40 Jezus wymienia długie szaty, pozdrowienia na rynkach, pierwsze miejsca w synagogach i długie modlitwy na pokaz. Co te zachowania mówią o tym, czego naprawdę szukali znawcy prawa?
- Dlaczego według Jezusa uboga wdowa, która wrzuciła dwa drobne miedziaki, dała więcej niż bogaci (Marka 12:41-44) i co to mówi o tym, jak Bóg ocenia nasze dawanie?
- Kazanie przypomina, że szukanie uznania w niewłaściwym miejscu kończy się w niewłaściwym miejscu. W jakich obszarach życia najłatwiej ci zabiegać o poklask ludzi zamiast o uznanie w oczach Boga?
- Mówca zwraca uwagę, że faryzeusze, wykorzystując wdowy w imię Boga, zniekształcali obraz Boga w oczach ludzi. Jak nasze postępowanie, także w sprawach pieniędzy, wpływa na to, jak inni widzą Boga?
- Bogaci dawali z tego, co im zbywało, a wdowa oddała całe swoje utrzymanie, powierzając Bogu swoje życie. Co pomaga ci oddawać Bogu najpierw, a nie z reszty, i co ci w tym przeszkadza?
- Jesteśmy zarządcami, a nie właścicielami tego, co mamy: pieniędzy, talentów, zdrowia, czasu i wpływu. Na czyje imię chcesz w tym tygodniu wypisać czek swojego życia i jaki konkretny krok możesz podjąć?
