Jedna trzygodzinna rozmowa w samochodzie pod tanią restauracją sprawiła, że życie mówcy już nigdy nie było takie samo. Od takich rozmów, które zapadają w pamięć na zawsze, zaczyna się rozważanie spotkania Jezusa z Samarytanką przy studni Jakuba (J 4), kobietą, która przychodziła po wodę w samo południe, byle nikogo nie spotkać. Kazanie pokazuje, że Jezus oferuje jej coś więcej niż tylko obietnicę życia bez końca: samo życie, które bije jak źródło i przemienia jałową ziemię w ogród. Posłuchaj i sprawdź, czy w twoim myśleniu o wierze nie tkwisz wciąż w piaskownicy, gdy Bóg zaprasza cię dalej.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Dlaczego spotkanie Jezusa z Samarytanką przy studni w samo południe jest tak nietypowe, biorąc pod uwagę wrogość między Żydami a Samarytanami i porę, o której kobiety chodziły po wodę?
- Jezus mówi kobiecie: „Gdybyś znała dar Boga, sama prosiłabyś mnie o wodę żywą” (Jana 4:10). Co według ciebie oznacza ta woda żywa i czym różni się od wody ze studni Jakuba?
- Mówca porównał postacie z Ewangelii Jana do dzieci zapatrzonych w piaskownicę, którym Jezus proponuje plac zabaw. Jaka piaskownica najbardziej zajmuje twoją uwagę i utrudnia ci zobaczenie tego, co oferuje Jezus?
- Kazanie podkreślało, że życie wieczne to nie tylko życie bez końca, ale poznanie żywego Boga i życie w Jego obecności. Jak to rozumienie zmienia twoje myślenie o tym, co znaczy być chrześcijaninem?
- Jezus wprost porusza przeszłość kobiety, a mimo to jej nie odrzuca. Co pomaga ci przyjąć Boże przebaczenie wobec rzeczy, których się wstydzisz, zarówno dawnych, jak i z wczoraj?
- Kobieta zostawiła dzban i pobiegła do miasta, mówiąc: chodźcie, zobaczcie. Kogo z twojego otoczenia możesz w tym tygodniu zaprosić, by poznał Jezusa, i od jakiej rozmowy chcesz zacząć?
