W samo południe, gdy nikt nie chodzi po wodę, do studni Jakuba przychodzi samotna kobieta, niosąc dzban i historię zbyt ciężką, by opowiadać ją w mieście. Kazanie prowadzi przez rozmowę, w której Jezus przekracza kolejne granice: narodowe, społeczne, religijne, obyczajowe, aż po najtrudniejszą, granicę ludzkiego wstydu (J 4). Okazuje się, że jej pragnienie nowego początku miało głębsze źródło, niż sama potrafiła nazwać. Posłuchaj i zastanów się, do jakiej Samarii może prowadzić cię dzisiaj Jezus.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Dlaczego dla Żyda tamtych czasów rozmowa Jezusa z Samarytanką przy studni była tak szokująca? Jakie granice Jezus przekracza w Jana 4:1-42?
- Co Jezus miał na myśli, mówiąc o wodzie żywej, i jak ta obietnica łączy się z obrazem rzeki z Edenu i strumienia wypływającego ze świątyni?
- Samarytanka szukała nowego początku w kolejnych związkach. Czym ludzie dzisiaj próbują zaspokoić najgłębsze pragnienie, które może zaspokoić tylko Bóg?
- Gdy rozmowa robi się osobista, kobieta zmienia temat na spór o miejsce oddawania czci. Co sprawia, że trudno ci przyjąć wodę żywą i stanąć w prawdzie o swoim życiu i wstydzie?
- Kobieta pobiegła do ludzi, których wcześniej unikała, i mówiła: "Chodźcie zobaczyć tego, który powiedział mi wszystko, co zrobiłam". Co ta przemiana mówi ci o tym, jak Jezus obchodzi się z naszą przeszłością?
- Jezus mówi o polach gotowych do żniwa właśnie w Samarii. Kim jest dla ciebie taka "Samaria" i jaką jedną rozmowę możesz w tym tygodniu podjąć z osobą, z którą wolisz się nie spotykać?
