Znasz to uczucie, gdy jedziesz na oparach, a wokół ciebie wciąż tylko potrzeby, dzieci, praca, bliscy, cały świat, któremu nie potrafisz sprostać? Kazanie zabiera nas nad jezioro w okolice Betsaidy, gdzie zmęczeni uczniowie chcieli wreszcie odpocząć, a usłyszeli od Jezusa: wy dajcie im jeść (Łk 9). Pięć chlebów i dwie ryby okazują się wystarczające nie tylko po to, by nakarmić tłum, ale też po to, by odsłonić potrzebę, której nikt tam nie widział ani nie odczuwał. Posłuchaj i zobacz, co Bóg potrafi zrobić z twoim niewiele.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Łukasza 9:10-17 uczniowie wracają z misji zmęczeni i potrzebują odpoczynku, a zamiast tego przychodzą tłumy. Czym różni się reakcja Jezusa od reakcji uczniów i co cię w tym uderza?
- Dwanaście koszy resztek mogło przypomnieć uczniom mannę na pustyni, cud Elizeusza i ucztę Mesjasza zapowiedzianą u Izajasza. Co ten cud mówi o tym, kim jest Jezus?
- Kazanie porównuje życie wśród niekończących się potrzeb do jazdy samochodem na oparach. W jakiej dziedzinie życia czujesz się teraz w ten sposób i czego wtedy najbardziej potrzebujesz?
- Mówca pokazał, że za pragnieniem pieniędzy może stać potrzeba bezpieczeństwa, a za karierą potrzeba wartości i znaczenia. Jaka głębsza potrzeba może kryć się za tym, za czym ty gonisz?
- Dlaczego według kazania poznanie Jezusa jest największą potrzebą człowieka i jak historia Dagmary, która przez lekcje polskiego zaczęła myśleć o Bogu, to pokazuje?
- Jakie twoje "pięć chlebów" (rozmowa, SMS, telefon, zaproszenie, słowo zachęty) możesz w tym tygodniu oddać Jezusowi, aby wyjść naprzeciw czyjejś potrzebie?
