W 1095 roku papież wezwał chrześcijan do zbrojnej wyprawy, a pod murami Jerozolimy miłość do wrogów zastąpiono mieczem. Od tej historii zaczyna się rozważanie słów Jezusa z Kazania na Górze: „Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za waszych prześladowców” (Mt 5). Kaznodzieja pokazuje, że taka miłość to nie deklaracja ani uczucie, lecz konkretne działanie, jak w noc wigilijną 1914 roku, gdy żołnierze wrogich armii wyszli z okopów, by podać sobie ręce. Posłuchaj, jak zobaczyć w swoim nieprzyjacielu człowieka, za którego umarł Chrystus.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Mateusza 5:43-48 Jezus mówi, że mamy miłować nieprzyjaciół, „abyście byli synami waszego Ojca”. Jak zmienia twoje rozumienie tego fragmentu wyjaśnienie, że w tamtej kulturze „być czyimś synem” znaczyło być do kogoś podobnym?
- Dlaczego Jezus odwołuje się do celników i pogan, i co ich przykład mówi o miłości tylko do tych, którzy nas kochają?
- Kazanie przypomina, że łatwo kochać ludzi jako abstrakcyjną grupę, a trudniej konkretnego człowieka z imieniem i historią. Kogo konkretnie trudno ci kochać lub za kogo trudno ci się modlić?
- Według kazania miłość do nieprzyjaciół to nie uczucie ani deklaracja, ale konkretne działanie, jak nadstawienie drugiego policzka czy przejście dwóch tysięcy kroków. Jak mogłaby wyglądać taka miłość w sytuacjach z twojego życia?
- Żołnierze podczas bożonarodzeniowego rozejmu zobaczyli w sobie nawzajem dzieci Boże. Co pomaga ci dostrzec w kimś, kto ci szkodzi, człowieka, za którego umarł Jezus?
- Jaki jeden konkretny krok możesz zrobić w tym tygodniu wobec osoby, którą uważasz za wroga lub która cię zraniła, i w czym może ci w tym pomóc Duch Święty?
