Kilka dni przed weselem obok radości siedzi pytanie, którego nikt nie chce wypowiedzieć na głos: a co, jeśli to nie przetrwa? Od tego lęku zaczyna się kazanie o wierności, w którym wierność wobec Boga okazuje się nie do oddzielenia od wierności wobec ludzi, których On kocha. Do ubogiego i oczernianego kościoła w Smyrnie Chrystus mówi: znam twój ucisk (Ap 2), a obiecuje nie ulgę, lecz koronę życia. Nikt nie wytrwał w tym samą siłą woli, bo wystarcza najmniejsze ziarno wiary. Posłuchaj, jeśli to weselne pytanie siedzi i w tobie, tylko dotyczy już nie małżeństwa, a wiary.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Mówca pokazał, że listy do kościołów w Objawieniu mają wspólny schemat, a Jezus każdy z nich zaczyna od słów "znam". Co mówi ci o Nim to, że zaczyna właśnie od tego?
- Kościół w Smyrnie był mały, ubogi i oczerniany, a Jezus nie ma dla niego słów nagany. Jak rozumiesz myśl, że czego brakuje mu materialnie, ma w obfitości duchowo?
- Jezus nie mówi temu kościołowi "uciekaj", lecz "nie bój się" i "bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec życia". Co w tej obietnicy zmienia spojrzenie na nadchodzące cierpienie?
- Kazanie podkreśla, że wierności Bogu nie da się oddzielić od wierności małżonkowi, rodzinie i braciom w kościele. W której z tych relacji najtrudniej ci dziś wytrwać i dlaczego?
- Paweł pisał, że otrzymał w sobie wyrok śmierci i nie wytrwał własną siłą woli. Dlaczego tak trudno przestać polegać na sobie i jak w praktyce wygląda poleganie na Bogu?
- Mówca opowiedział o małżonkach, których kłótnia kończy się inaczej, gdy jedno mówi drugiemu "widzę twój trud". Komu z bliskich możesz w tym tygodniu to powiedzieć i jak to zrobisz?
