Czy mówienie o Duchu Świętym nie brzmi czasem jak opowieść przedszkolaka o wymyślonym przyjacielu, którego nikt poza nim nie widzi? To kazanie zabiera nas na ostatnią wieczerzę, gdzie Jezus obiecuje uczniom innego Opiekuna, Ducha prawdy, który nie ma być Bogiem obok nas, ale Bogiem w nas (J 14). Rozważanie pokazuje, że Duch Święty nie jest bezosobową mocą, lecz osobą, która uczy, przypomina i sprawia, że rozsypane puzzle naszej wiedzy o Jezusie wreszcie układają się w jeden obraz. Posłuchaj i zobacz, co znaczy być takim jak Jezus tam, gdzie właśnie mieszkasz.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Jana 14:16-17 Jezus obiecuje uczniom „innego Opiekuna”, który trwa przy nich i będzie w nich. Co ten fragment mówi o tym, kim jest Duch Święty i czym różni się Bóg „w nas” od Boga „obok nas”?
- Jezus wypowiada te słowa podczas wieczerzy paschalnej, kilka godzin przed pojmaniem. Jak uczniowie siedzący z Nim przy stole mogli przyjąć zapowiedź Jego odejścia i obietnicę: „Nie zostawię was sierotami”?
- Kazanie zwraca uwagę, że obietnica „o cokolwiek poprosicie w moim imieniu” bywa wyrwana z kontekstu. Jak kontekst misji i stawania się podobnym do Jezusa zmienia twoje rozumienie tej obietnicy i twojej modlitwy?
- Mówca mówił, że wielu ludzi nosi w sobie samotność i pustkę, której nie potrafi nazwać. Jak prawda, że Duch Święty mieszka w tobie, wpływa na to, jak przeżywasz chwile samotności?
- Uczniowie mieli wszystkie „puzzle” o Jezusie, ale dopiero Duch Święty połączył je w całość. Które elementy twojego obrazu Jezusa wciąż się nie układają i jak możesz prosić Ducha o zrozumienie?
- Historia Idy pokazuje, jak Duch Święty poruszył serce do konkretnego działania. Co Jezus robiłby, gdyby mieszkał w twoim sąsiedztwie, i jaki jeden krok w tym kierunku chcesz zrobić w tym tygodniu?
