Otwierając wrota Hagia Sophia, cesarz Justynian miał zawołać, że prześcignął samego Salomona, a dwadzieścia jeden lat później trzęsienie ziemi zwaliło kopułę jego świątyni. Od tej historii zaczyna się rozważanie pytania, które brzmi naiwnie tylko z pozoru: gdzie właściwie mieszka Bóg? Odpowiedzi kazanie szuka w modlitwie Pawła z Listu do Efezjan (Ef 3), modlitwie napisanej w więzieniu, do wspólnoty podzielonej murami pochodzenia i uprzedzeń. Posłuchaj, jeśli chcesz zobaczyć, dlaczego każda świątynia zbudowana ludzkimi rękami prędzej czy później się kończy.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W Efezjan 3:14-21 Paweł, będąc więźniem, nie prosi o własne uwolnienie, lecz modli się za adresatów listu. O co konkretnie dla nich prosi i co to mówi o jego priorytetach?
- Paweł nazywa Boga Ojcem, od którego wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi bierze swoje imię. Co to stwierdzenie mogło znaczyć dla wspólnoty podzielonej na chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego?
- Kazanie mówi, że miłość Chrystusa poznajemy naprawdę dopiero wtedy, gdy On zamieszka w sercu, tak jak poznajemy kogoś, z kim żyjemy pod jednym dachem. Czym według ciebie różni się wiedza o Chrystusie od życia z Nim?
- Wewnętrzny człowiek to według kazania ten, który tęskni za Bogiem, choć na zewnątrz wciąż zawodzimy. Jak przeżywasz to napięcie i co znaczy dla ciebie, że to właśnie jego Duch posila?
- Hagia Sofia i inne wielkie świątynie upadały, były rozbierane lub przejmowane, a Bóg mieszka we wspólnocie niedoskonałych świętych. Jak ta myśl zmienia twoje patrzenie na kościół i ludzi w nim?
- Jakie mury, polityczne, etniczne, historyczne czy teologiczne, oddzielają cię od innych wierzących i jaki jeden krok możesz zrobić w tym tygodniu, by pozwolić Bogu je burzyć?
