Prosty hobbit wyrusza w niemal samobójczą podróż, a przez pół roku wciąż wraca wspomnieniami do jednego miejsca, swojego Shire. Ta tęsknota otwiera rozważanie Psalmu 122, pieśni pielgrzyma, który staje wreszcie w bramach Jerozolimy i odkrywa, że piękno tego miejsca tworzą nie tylko mury, ale ludzie, którzy przyszli tam dobrowolnie. Kazanie pyta, dlaczego każdy z nas nosi w sobie tęsknotę za domem i co dziś może ją zaspokoić, skoro świątyni w Jerozolimie już nie ma. Posłuchaj i sprawdź, gdzie leży miejsce, w którym ty czujesz się jak w domu.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalmista w Psalmie 122 opisuje radość pielgrzyma, który staje w bramach Jerozolimy. Co według tego psalmu czyniło to miejsce wyjątkowym: miasto samo w sobie czy ludzie, którzy do niego przychodzili?
- Co oznaczały dla pierwszych słuchaczy "trony sądu, trony domu Dawida" i prośba o pokój dla Jerozolimy, skoro pokój znaczył coś więcej niż brak wojny?
- Kazanie zaczyna się od tęsknoty Sama za Shire. Z czym kojarzy ci się poczucie bycia "jak w domu" i skąd twoim zdaniem bierze się w nas ta tęsknota?
- W Jerozolimie spotykali się ludzie z różnych plemion, którzy na co dzień byli sobie obcy. Co pomaga ci poczuć więź z osobami w kościele, które bardzo się od ciebie różnią?
- Mówca stwierdził, że dzięki Jezusowi świątynia to dziś nie budynek, ale ludzie kochający Boga. Jak to zmienia twoje patrzenie na wspólnotę, do której należysz?
- Psalmista chce szukać dobra domu Pana ze względu na braci i przyjaciół. Jak konkretnie w tym tygodniu możesz modlić się o pokój dla swojej wspólnoty albo sprawić, by ktoś nowy poczuł się w niej jak w domu?
