W domach z czasów PRL-u najwyższą pochwałą dla czekolady było zdanie: taka jak przed wojną. Kaznodzieja zaczyna od tego rodzinnego mitu, żeby zapytać, czy równie mocno nie idealizujemy kościoła pierwszego wieku. Rozważanie 5 i 6 rozdziału 1 Listu do Koryntian pokazuje wspólnotę, która przymykała oko na skandal we własnych szeregach, procesowała się przed świeckimi sądami i chętniej zajmowała się grzechami ludzi z zewnątrz niż własnymi. Posłuchaj, jeśli chcesz zobaczyć, jak bardzo tamci chrześcijanie przypominają nas, i co Paweł proponuje zamiast zamiatania spraw pod dywan.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- W 1 Koryntian 5 Paweł pisze, że w kościele w Koryncie ktoś żyje z żoną swojego ojca, a wspólnota zamiast boleć nad tym, unosi się pychą. Dlaczego, według niego, problemem jest nie tylko sam grzech, ale też postawa całej wspólnoty?
- Co Paweł chce powiedzieć Koryntianom obrazem zakwasu, który zakwasza całe ciasto, i jak ten obraz łączy się z żydowskim zwyczajem paschalnym?
- Kazanie zaczyna się od powiedzenia "jak przed wojną" i pyta, czy pierwszy kościół był naprawdę tak doskonały. Co zmienia w twoim myśleniu o kościele świadomość, że pierwsi chrześcijanie mieli te same słabości co my?
- Paweł mówi, by nie osądzać tych, którzy są na zewnątrz, lecz przyglądać się sobie i własnej wspólnocie. Dlaczego chrześcijanom tak łatwo przychodzi skupianie się na grzechach świata, a trudniej na własnych?
- W historii o spotkaniu polskich i niemieckich chrześcijan w Warszawie modlitwa zamilkła przy słowach "odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy". Co w tej historii najbardziej do ciebie przemawia i dlaczego?
- Paweł pyta, dlaczego raczej nie ponosimy szkody, a kazanie przypomina, że nasze ciało jest świątynią Ducha Świętego. W jakiej konkretnej relacji lub sytuacji w tym tygodniu możesz świadomie wybrać łaskę zamiast dochodzenia swoich racji?
