Z góry las wygląda jak zielono-czerwony dywan, ale wystarczy zejść głębiej, by zobaczyć powalone drzewa, połamane gałęzie i rozkładającą się ściółkę. Z naszym życiem bywa podobnie: z zewnątrz wszystko się zgadza, a pod spodem nosimy rany, lęki i grzechy, o których nikt nie wie. To kazanie prowadzi do ostatnich wersetów Listu Jakuba (Jk 5), gdzie cierpienie i grzech nie mają być powodem do ukrywania się, bo Bóg często zaczyna swoją pracę przez drugiego, niedoskonałego człowieka. Posłuchaj, jeśli chcesz sprawdzić, komu pozwalasz zajrzeć pod swoją warstwę zieleni.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Co Jakub radzi człowiekowi w nieszczęściu, chorobie i grzechu w Liście Jakuba 5:13-20? Co łączy te trzy sytuacje?
- Mówca tłumaczy, że „podźwignąć” znaczy coś więcej niż uzdrowić ciało. Jak to rozumiesz i co to zmienia w sposobie modlitwy o chorych?
- Dlaczego Jakub przypomina o Eliaszu jako o „człowieku takim jak każdy z nas”? Co ten obraz mówi o skuteczności modlitwy?
- Co w twoim życiu przypomina las z góry, czyli to, co widać z zewnątrz, i ściółkę pod spodem? Co najczęściej ukrywasz przed innymi?
- Dlaczego wstyd, lęk i pycha każą nam trzymać grzech w tajemnicy? Jak sprawdza się to w twoim doświadczeniu?
- Czy masz kogoś, komu możesz powiedzieć, z czym się zmagasz, i poprosić o modlitwę? Kto mógłby nim być i jaki mały krok możesz zrobić w tym tygodniu?
