Ile razy zdarza ci się mówić o sobie: jestem jaki jestem, i uznawać, że nic już się nie zmieni? Kazanie pokazuje, że w tych pozornie zadziornych słowach kryje się bezsilność, a w ustach naśladowcy Chrystusa brzmią one jak zaprzeczenie samego sedna dobrej nowiny. Sięgając po szósty rozdział Listu do Rzymian (Rz 6), mówca tłumaczy różnicę między bezpiecznym zacumowaniem w porcie a rozpoczętym remontem życia i wskazuje na praktyki, które ćwiczą nas do maratonu wiary. Posłuchaj, jeśli chcesz zamienić rezygnację na nadzieję tego, kim możesz się stać.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł w Rzymian 6 odpowiada na pytanie, czy mamy trwać w grzechu, aby pomnożyć łaskę. Dlaczego, według niego, obraz chrztu jako zanurzenia w śmierć Chrystusa i powstania do nowego życia wyklucza takie myślenie?
- Co według ciebie znaczy w praktyce polecenie z Rzymian 6:11, by uważać siebie za umarłych dla grzechu, a żyjących dla Boga, skoro nadal doświadczamy pokus?
- Kazanie porównuje usprawiedliwienie do zepsutego statku bezpiecznie zacumowanego w porcie, który wciąż potrzebuje remontu. W jakich obszarach twojego życia najbardziej widzisz potrzebę takiego remontu?
- W jakich sytuacjach łapiesz się na mówieniu "jestem, jaki jestem" albo "jestem tylko człowiekiem" i jak to zdanie odbiera moc temu, co Chrystus zrobił na krzyżu?
- Mówca opisał uświęcenie jako współpracę Ducha Świętego i naszego wysiłku, a nie samą wiarę ani samo staranie się. Do której z tych skrajności łatwiej ci się skłaniać i dlaczego?
- Która praktyka duchowa wymieniona w kazaniu, na przykład czytanie Słowa, modlitwa, cisza, post, hojność czy służba, może w tym tygodniu stać się twoim pierwszym "treningiem do maratonu" i jak konkretnie ją zaplanujesz?
