Podczas nabożeństwa prowadzący prosi, by rękę podnieśli ci, których kościół skrzywdził, a mówca ledwo powstrzymuje się od wyjścia z sali. Od tego zgrzytu zaczyna się rozważanie o wspólnocie pierwszych chrześcijan z czwartego rozdziału Dziejów Apostolskich (Dz 4): o jednym sercu, wspólnej misji i hojności, która zadziwiła cały ówczesny świat. Kazanie nie ukrywa, że w kościele, jak w rodzinie, bywa różnie, i opowiada o ludziach, których wspólnota podniosła z długów i z uzależnienia. Posłuchaj i zadaj sobie inne pytanie: kto z nas został przez kościół pobłogosławiony?
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Dzieje Apostolskie 4:32-37 opisują wierzących, którzy mieli "jedno serce i jedną duszę". Co według tekstu było źródłem tej jedności i jak przejawiała się ona w codziennym życiu?
- Nikt nie zmuszał pierwszych chrześcijan do sprzedawania gruntów i domów. Co ich dobrowolna hojność mówi o tym, co Bóg zrobił w ich sercach, i jak mogła działać na ludzi z zewnątrz?
- Kazanie przypomina, że wspólnota jest jak rodzina, w której bywa różnie, a doskonałego kościoła nie znajdziemy przed wiecznością. Co pomaga ci trwać we wspólnocie, gdy coś cię w niej rozczarowuje lub denerwuje?
- Obraz słoneczników pokazuje, że ich jedność zależy od tego, że wszystkie zwracają się ku słońcu. Co w praktyce oznacza dla ciebie bycie wpatrzonym w Chrystusa jako podstawę jedności z innymi?
- Kazanie mówi, że celem jedności nie jest rozkoszowanie się nią, lecz wspólna misja. W jaki sposób możesz być częścią głoszenia ewangelii, nawet jeśli to nie ty wypowiadasz słowa?
- W którym obszarze najbardziej kusi cię izolowanie się od innych lub życie tylko dla siebie i jaki jeden krok ku wspólnocie, hojności albo trosce o kogoś możesz zrobić w tym tygodniu?
