Pytanie „daleko jeszcze” zna każdy, kto choć raz siedział w samochodzie z niecierpliwym dzieckiem, ale zna je też każdy, kto zmęczony życiem czeka na chwilę wytchnienia. To kazanie odczytuje tę tęsknotę jako wieczność, którą Bóg włożył w ludzkie serce (Koh 3), i pokazuje, że życie wieczne Jezus sprowadza do relacji, która zaczyna się już dziś (J 17). Na koniec padnie pięć przebłysków wieczności z Pierwszego Listu do Tesaloniczan, wdzięczność, wiara, miłość, nadzieja i łaska. Posłuchaj i sprawdź, jak blisko jest cel, do którego zmierzasz.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Paweł zaczyna list do Tesaloniczan od wdzięczności, a kończy życzeniem łaski (1 Tesaloniczan 1:2-3; 5:28). Co te słowa mogły znaczyć dla młodych, prześladowanych wierzących, których Paweł musiał szybko opuścić?
- W 1 Tesaloniczan 1:3 pojawia się dzieło wiary, trud miłości i wytrwałość nadziei. Czym według ciebie różni się wiara, miłość i nadzieja opisana jako dzieło, trud i wytrwałość od ich zwykłego rozumienia?
- Kazanie przypomina słowa Kaznodziei Salomona, że Bóg włożył wieczność w ludzkie serce. W jakich sytuacjach najmocniej odczuwasz tęsknotę za tym, że życie powinno wyglądać inaczej?
- Jezus modlił się: to jest życie wieczne, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga. Co zmienia się w twoim myśleniu, gdy życie wieczne rozumiesz jako relację z Bogiem, która zaczyna się już teraz?
- Który z pięciu przebłysków wieczności (wdzięczność, wiara, miłość, nadzieja, łaska) przychodzi ci najtrudniej i dlaczego?
- Komu w tym tygodniu możesz okazać wdzięczność albo łaskę tam, gdzie chcesz wymierzyć sprawiedliwość, i jak konkretnie to zrobisz?
